środa, 11 lipca 2012

tu można zarobić

http://www.antwo.pl/ref,smieszek5.html
Odpowiadając i pytając można zarobić co miesiąc nawet 1000zł,wejdź zarejestruj się i odpowiadaj.zapraszam




na tej stronie już niestety zarobić już nie można :(

niedziela, 15 kwietnia 2012

Agresja, autoagresja

Agresja - (wg Baron i Richardsona) " Każda forma zachowania, której celem jest wyrządzenie szkody lub spowodowanie obrażeń innej żywej istocie, motywowanej do uniknięcia takiego potraktowania".

Z agresją łączą się dwa terminy takie jak: przymus "działanie podjęte z intencją wyrządzenia szkody drugiej osobie lub wymuszenia jej posłuszeństwa " działanie przymuszające może przybrać formę gróźb, kar lub siły fizycznej oraz termin przemoc - oznacza  podtyp agresji  obejmujący skrajne formy agresji fizycznej. Przemoc definiuje się jako   "silne oddziaływanie na osobę lub własność w celu zniszczenia , ukarania lub kontroli".

Funkcjonalna typologia  przemocy wg Mattain'egoi, Twymana, Chin'a i Lee'go (1996r.), wyróżnia  sześć potencjalnych  funkcji przemocy w zachowaniu:
1. Zmiana sytuacji  awersyjnej lub ucieczka z niej;
2. wzmocnienie pozytywne, tzn osiągnięcie konkretnego celu;
3. wyładowanie negatywnego pobudzenia afektywnego;
4. rozwiązanie konfliktu;
5. zdobycie szacunku;
6. atak na zdefiniowanego kulturowo wroga czyli członka dewaluowanej grupy obcej.

Do pomiaru agresji używana jest obserwacja oraz zadawanie pytań. Do pomiaru agresji opracowano wiele  strategii obserwacji zachowania w kontekstach naturalnych oraz kontrolowanych warunkach eksperymentalnych  i zastosowano je w wielu badaniach.


Podstawowe założenie biologicznych podejść do agresji głosi, że źródła agresywnego zachowania tkwią bardziej w biologicznej naturze  istot ludzkich niż w ich funkcjonowaniu psychicznym.



Autoagresja – działanie mające na celu spowodowanie sobie psychicznej albo fizycznej szkody.

Autoagresja bywa elementem takich zaburzeń psychicznych jak depresja, borderline, psychopatia czy schizofrenia. 


Wyróżnia się następujące typy autoagresji:

  • bezpośrednią – gdy dochodzi do samookaleczenia, samooskarżania, bicia
  • pośrednią – gdy jednostka prowokuje i poddaje się agresji innych.

oraz:

  • werbalną – polega na zaniżaniu samooceny, krytykę siebie i swojego zachowania
  • niewerbalną – to samookaleczenia, uszkadzanie ciała. Zalicza się tu takie formy autoagresji jak: pocięte, pokłute ciało (powierzchowne lub głębokie rany cięte), oparzenia, połykanie ostrych przedmiotów, anoreksję, wbijanie ostrych przedmiotów w ciało,połykanie ich, polewanie kwasem, przypalanie, łamanie kości, uszkadzanie lub wycinanych fragmentów ciała. Jest   to agresja jawna.

    O autoagresji nie słyszy się zbyt często w mediach, jak i w literaturze fachowej jest o niej mało. Autoagresja jest pojęciem szerokim i określenie jej granic jest nieraz trudne, obejmuje różnorodne zachowania. Niektóre zachowania powszechnie uznawane za normalne takie jak: ćwiczenia ponad miarę swoich możliwości, sporty ekstremalne czy operacie kosmetyczne, które powodują w jakiś sposób deformacje ciała i mogą być przejawem zaburzeń psychicznych, jak i działania uważane za patologiczne (samookaleczenia,anoreksja itp.).

Autoagresja- działanie lub szereg działań mających na celu spowodowanie fizycznej lub psychicznej szkody, jest ona skierowana " do wewnątrz". Jest to zaburzenie ukazujące tendencję do samookaleczeń, samouszkodzeń zagrażających zdrowiu, a nawet życiu.

Osoba z różnych powodów atakuje samą siebie, powoduje to  fizyczne obrażenia,jak  również i pogłębienie obecnych już psychicznych problemów. To zjawisko ma złożony charakter. Samookaleczenie nie jest bowiem tylko samym okaleczeniem, lecz procesem, którego efektem są rany. 

Przyczyny autoagresji:
-  Najczęstszą przyczyną autoagresji jest uraz spowodowany w dzieciństwie. Może być nim: bicie dziecka, poniżanie go, ignorowanie jego potrzeb, co prowadzi do zaburzeń w sferze emocjonalnej i w konsekwencji do autoagresji. 
- Niewłaściwe postawy rodzicielskie (odrzucenie, zaniedbanie, nadopiekuńczość, nadmierne wymagania), trudna sytuacja ekonomiczna, bezrobocie, problemy alkoholowe – sprzyjają pojawieniu się tego zaburzenia.
- Powodem może być również brak rodziców: śmierć, rozwód, pobyt w domu dziecka, szpitalu.
- Przyczyny tego zaburzenia mogą mieć także podłoże biochemiczne: osoby samookaleczające się nie czują najczęściej w trakcie tej czynności bólu (przychodzi on ok. godzinę później), w trakcie samookalecznia we krwi pojawia się tzw hormon szczęścia – endorfina – który eliminuje niemal całkowicie ból, poprawia samopoczucie, znosi napięcie. Tak znaczna zmiana powoduje, że samookaleczenie może stać się nałogiem.
- Zachowania autoagresywne mogą być związane również z chorobami wrodzonymi (np. syndrom Retta, autyzm, syndrom Lascha–Nyhana) i nabytymi, np.chroniczne zapalenie mózgu, kiła układu nerwowego oraz uszkodzenia mózgu przez szkodliwe substancje.

Samookaleczenia mogą wskazywać zatem na problemy emocjonalne, a w środowisku więziennym uzyskania lepszych warunków, przeniesienia do innej celi bądź do szpitala.
Do zachowań autodestrukcyjnych zaliczyć można także: 
- zaburzenia łaknienia (bulimia, anoreksja, otyłość), 
-nałogi, obgryzanie paznokci i opuszków palców,
-przymus uszkadzania skóry (drapanie, rozdrapywanie ran, gryzienie warg) oraz
-przymus wyrywania sobie włosów (z brwi, rzęs, z głowy, a następnie niejednokrotnie zjadanie ich). 

Leczenie zachowań autoagresywnych jest trudne, niekiedy mimo poprawy pojawiają się nawroty. Najczęściej leczenie prowadzone jest przez specjalistów psychiatrów, psychoterapeutów i innych.

Zapraszam tu osoby, które znają jakieś techniki terapeutyczne o informacje, komentarze.  



wtorek, 24 stycznia 2012

udało się :)

http://www.stronasztuki.pl/ksiazka/dorota-zatorska-stempin/zaburzenia-odzywiania-rozpoznanie-objawy-leczenie/568.html

właśnie dzisiaj udało mi się zamieścić swoją e-książkę na temat zaburzeń odżywiania, jest w niej trochę więcej informacji  oprócz tych zawartych w moim blogu. Teraz czekam ,aż zostanie opublikowana. Zapraszam

czwartek, 22 grudnia 2011

Wesołych Świąt!!

Zdrowych przede wszystkim Świąt Bożego Narodzenia,
szczęścia w codzienności,
wielu Radości, tych małych i dużych.
Pogody ducha na co dzień,
oraz
Szczęśliwego Nowego 2012 Roku
Życzę Wszystkim odwiedzającym mojego bloga,
oraz tym którzy tutaj zajrzą w przyszłości 
i oczywiście Znajomym, Przyjaciołom i Rodzinie...

Autor blogów:medycyna-psychologia oraz sciezkiduszy
Dorota Zatorska-Stempin




 

sobota, 12 listopada 2011

Afazja

Afazja jest to zaburzenie interpretacji i ekspresji mowy. U ponad 90% ludzi w funkcji mowy i języka pośredniczy lewa półkula mózgu. Afazja najczęściej występuje u 40% ludzi po przebytym udarze lewej półkuli.

Afazja może być dynamiczna, niedynamiczna i całkowita.

Afazja dynamiczna - upośledzone jest rozumienie mowy. Ludzie zazwyczaj mówią bez trudu, ale posługują się tzw. żargonem afatycznym i wykorzystują w komunikacji słowa zastępcze.

Afazja niedynamicza - w tym przypadku rozumienie jest mniej upośledzenie niż ekspresja słowna, w tym stanie mowa jest bardzo utrudniona.

Afazja całkowita - występują razem poważne zakłócenia rozumienia i ekspresji języka.

Afazja może ustąpić w ciągu roku lub dwóch lat po wystąpieniu udaru. Celem terapii mowy jest nauczenie pacjenta jak najsprawniejszej komunikacji. w przypadku znacznych zaburzeń  bezpośrednie powtarzanie ćwiczeń jest nieefektywne; lepsze wówczas efekty przynosi wówczas nauka komunikowania się za pomocą specjalnej książki z obrazkami i fotografiami.

czwartek, 29 września 2011

Anemia -niedokrwistość


Co to  jest anemia? Anemią nazywamy wszystkie rodzaje niedokrwistości, a więc stan, w którym we krwi jest zbyt mało hemoglobiny bądź też erytrocytów. Ponieważ hemoglobina otrzymuje w płucach  “ładunek” tlenu, w przypadku zbyt małych stężeń hemoglobiny ilość dostarczanego przez nią tlenu do organizmu jest niedostateczna.
Anemia (łac. anaemia) zwana również niedokrwistością jest zespołem objawów chorobowych, stanem osłabienia organizmu spowodowana niedoborem czerwonego barwnika zawierającego hemoglobiny lub czerwonych ciałek krwi tzw. erytrocytów. Diagnoza stawiana jest w przypadku stwierdzenie niższych wartości niż ustalone normy. Wyróżnia się niemal 100 odmiennych typów niedokrwistości. 
   W związku ze zróżnicowanymi przyczynami wystąpienia choroby, dzieli się ją jednak na trzy główne grupy:
-niedokrwistość pokrwotoczna (spowodowana utrata krwi);
-niedokrwistość wynikająca ze zmniejszonego wytwarzania krwinek czerwonych i zaburzeń wytwarzania hemoglobiny;
-niedokrwistość spowodowana skróconym czasem życia czerwonych krwinek.

Najczęstsze przyczyny anemii - niedobór żelaza  należy do grupy drugiej. W każdej grupie można wyróżnić wiele różnych podgrup. Podstawową zasadą leczenia jest zawsze usunięcie przyczyny anemii.
Niedokrwistość pokrwotoczna, jak sama nazwa wskazuje, spowodowana jest utratą krwi. Wśród przyczyn różnorodnych typów niedokrwistości znajdują się: deficyt witamin (szczególnie B12 i kwasu foliowego) i żelaza, uwarunkowania genetyczne, uboczne efekty działania leków, przebyte choroby i urazy.

Ze statystyk wynika, że największe prawdopodobieństwo wystąpienia niedokrwistości występuje u osób, które chorują na: przewlekłą niewydolność nerek, cukrzycę, chorobę nowotworową, choroby serca, artretyzm, chorobę zapalną jelit, są zakażone wirusem HIV.

Niedokrwistość nierzadko towarzyszy chorobom nowotworowym - guzom litym oraz nowotworom układu krwiotwórczego. U chorych na raka często występuje także skrócenie czasu życia erytrocytów, niedobór czynników krwiotwórczych, rozwojowi anemii sprzyja ponadto chemioterapia i radioterapia.


Skrócenie czasu "życia" czerwonych krwinek (z ok. 120 dni do kilku dni). Nietrwałość krwinek może wynikać z wad budowy lub defektów ich enzymów. Do rozpadu krwinek mogą się też przyczynić niektóre leki, choroby zakaźne i inne czynniki, np. przeciwciała pochodzące z organizmu matki (konflikt serologiczny u noworodków) bądź np. jad żmii. Objawy rozpadu krwinek (hemolizy): żółtaczka, powiększenie śledziony, kamica żółciowa.
 
Ryzyko zachorowania jest wyższe u krewnych osób chorych na anemię, przy zakażeniach wirusowych i bakteryjnych. 
Diagnostyka  
Analiza krwi wykazuje zmniejszone stężenie hemoglobiny i liczbę czerwonych krwinek. Często mają one nieprawidłowy kształt. We krwi wzrasta również zawartość enzymu LDH oraz żelaza i bilirubiny, na zdjęciach RTG widoczne zgrubienia kości czaszki, śródpiersia i paliczków. 
Leczenie - zlikwidowanie czynnika wywołującego rozpad krwinek (w przypadku przyczyn zewnętrznych) ew. usunięcie śledziony, transfuzje, leki zmniejszające aktywność układu odpornościowego.



Główne objawy anemii:
- osłabienie organizmu
- zmęczenie
- bladość skóry
- bladość spojówek oka;
- zmniejszona sprawność ruchowa;
- zadyszka po wysiłku;
- apatia;
- szum w uszach;
- bóle głowy;
- utrata apetytu;
- depresja;
- zawroty głowy;
- mroczki;
- płytki oddech;
- omdlenia;
- stany podgorączkowe;
- bóle w okolicy serca;
- nadwrażliwość na zimno;
- problemy z koncentracją i pamięcią;
- senność;
- uczucie zimna;
- wczesne siwienie włosów, które stają się cienkie i tracą połysk;

Objawy charakterystyczne dla anemii spowodowanej niedoborem żelaza to:

- łamliwość włosów i paznokci ;
- zmiany na błonie śluzowej języka, gardła;
- zajady;
- wysuszenie skóry;
- łamliwość i wklęsłość paznokci.   

Podział niedokrwistości (anemii) jest dosyć złożony.
Podział może dotyczyć wielkości erytrocytów, wtedy mówimy o anemii normoblastycznej - kiedy krwinki są prawidłowe, o anemii megablastycznej - kiedy krwinki są zbyt duże, a także o niedokrwistości mikrocytarnej - kiedy krwinki są za małe. W podziale tym wykorzystuje się parametr MCV jest to średnia objętość krwinki.  

środa, 21 września 2011

Witamina A

Witaminy są zawarte w codziennym pożywieniu. Są one potrzebne do prawidłowego wzrostu, rozwoju i funkcjonowania organizmu. Zapotrzebowanie na nie jest stosunkowo niewielkie i prawidłowa, codzienna dieta jest wystarczająca do uzupełniania bieżących potrzeb ustroju.

Witamina A ma duże znaczenie w fotochemicznych procesach widzenia (szczególnie w widzeniu nocnym), w prawidłowym rozwoju nabłonka, skóry, kości, zębów, biosyntezie cholesterolu, właściwego funkcjonowania układu rozrodczego kobiet i mężczyzn i tworzeniu mukopolisacharydów. Witamina A chroni nabłonek przewodu pokarmowego, moczowego i oddechowego przed zakażeniem. U kobiet w ciąży jest ona konieczna do prawidłowego rozwoju płodu.


Witamina A zawarta jest w wielu pokarmach: 

- żółtopomarańczowych owocach i warzywach;
- ciemnozielonych liściastych warzywach;
- mleku wzbogaconym w witaminę A;
- wątrobie;
- margarynie.


Witamina A występuje w dwóch różnych formach: retinoli i beta-karotenu.
Retinole znajdują się w pokarmach pochodzenia zwierzęcego (mięsa, jaja, mleko) a beta-karoten roślinnego. Beta-karoten zamieniany jest w organizmie na witaminę A. 

Witamina A chroni organizm przed nowotworami płuc i przewodu pokarmowego. Dlatego zaleca się jedzenie wielu warzyw i owoców zawierających jej bardzo dużo. Można również przyjmować gotowe produkty farmaceutyczne zawierające witaminę A, dotyczy to przede wszystkim osób starszych, mieszkańców miast i innych zanieczyszczonych okolic, osób palących lub intensywnie się opalających. W niektórych przypuszczeniach, uważa się, że niski poziom witaminy A wiąże się z chorobą Alzheimera.




Niektóre schorzenia mogą powodować zwiększenie zapotrzebowania na witaminę A, są to:

- biegunka;
- choroby oczu;
- schorzenia jelitowe;
- przewlekłe lub przedłużające się stany zapalne;
- odra;
- schorzenia trzustki;
- usunięcie żołądka;
- przedłużający się stres.

Wchłanianie witaminy A pogarsza się w każdym stanie chorobowym powodującym zmniejszenie się ilości wchłanianych tłuszczów. 

Zmniejszenie stężenia witaminy a stwierdza się w:
- ciąży;
- w okresie laktacji;
- przy doustnym podawaniu olejów mineralnych;
- u osób w podeszłym wieku;
- chorobach gorączkowych;
- diecie ubogiej w witaminę A;
- marskości wątroby.

Należy pamiętać, że zarówno niedobór jak i nadmiar witaminy A może być szkodliwy dla zdrowia, dlatego Światowa Organizacja zdrowia określiła listę zalecanych dawek witaminy A. Ta lista, to RDA ( Recommended daily allowances), wg tej listy:
Zapotrzebowanie na witaminę A, u :
- kobiet - 600mcg;
- kobieta karmiąca - 950 mcg;
- mężczyzna - 700 mcg.

Zapotrzebowanie zależy również od stanu fizycznego i psychicznego, wieku i płci.


piątek, 19 sierpnia 2011

Depresja reaktywna

Depresja reaktywna - wywołują ją konkretne traumatyczne wydarzenia życiowe, np.: śmierć osoby bliskiej, utrata pracy, zerwane związki.
Objawy są typowe dla epizodu depresji, ale pozbawione są poczucia winy, urojeń.

Przedłużona reakcja żałoby trwa na ogół do kilku miesięcy, po czym stan emocjonalny powraca do normy.
Depresja reaktywna nie wymaga leczenia, jednak jej bolesne objawy powinno się łagodzić poprzez psychoterapię,  a nawet typowymi lekami przeciwdepresyjnymi.

Depresja endogenna ( choroba afektywna jednobiegunowa)

Osoba w depresji, zapytana o samopoczucie najczęściej użyje takich przymiotników: smutny, załamany, zgaszony, bezradny, beznadziejny, upokorzony, samotny, nieszczęśliwy, bezużyteczny, winny. Smutek i wina są oczywistymi emocjonalnymi symptomami depresji i cierpiący na nią rzeczywiście nie są w stanie podczas rozmowy powstrzymać się od płaczu. Zwykle ludzie chorzy najgorzej czują się rano, a w ciągu dnia nastrój nieco się poprawia. Oprócz smutku i winy często pojawia się niepokój, który może wystąpić gdy nie ma depresji (Barlow, 2000; Keller i in., 2000).

Depresja endogenna 
(choroba afektywna jednobiegunowa)

 Choroba afektywna jednobiegunowa pojawia się najczęściej po raz pierwszy u osób po 40 roku życia. Choroba ta dotyka najczęściej osoby, które są skłonne do:
- niskiej samooceny;
- braku wiary we własne siły i możliwości;
- są skłonne do wahań nastroju i aktywności.
 
Uważa się, że nie ma ona żadnej konkretnej przyczyny zewnętrznej ani konkretnego wydarzenia życiowego.

Depresja nerwicowa - dystymia

Dystymia jest to przewlekłe obniżenie nastroju trwające przynajmniej kilka lat o przebiegu łagodniejszym od depresji endogennej. Określa się ją także jako depresyjne zaburzenie osobowości, małą depresją, temperamentem depresyjnym lub zaburzeniem dystymicznym.

Zachorowanie występuje najczęściej między 20 a 30 rokiem życia. Osoby z dystymią są prawie zawsze smutne, nastrój ich jest obniżony, często mają poczucie beznadziejności. Ta łagodna przewlekła depresja  lub stan przygnębienia,  trwa co najmniej dwa lata u dorosłych, może u nastolatków trwać minimum rok.

Życiowa energia tych chorych jest niezwykle niska, tracą zainteresowania, mają trudności z koncentracją uwagi, nie mogą skupić myśli.

Pierwszą przyczyną dystymii jest nieprzystosowanie społeczne, będące być może następstwem przeżycia traumatycznych wydarzeń z przeszłości, braku bezpieczeństwa w dzieciństwie i wydarzeń, które doprowadziły do utraty celów, nieumiejętności zaspokajania i wyrażania swoich potrzeb.

Zaleca się leczenie psychiatryczne i farmakologiczne.